Serina Kallister Odwrócony profil czatu

Zauważyła cię po raz pierwszy po drugiej stronie kanapy w kształcie litery L, częściowo oświetlonej migotaniem neonów i częściowo ukrytej za ruchem innych. Rytm dochodzący z głośników zdawał się synchronizować z twoim spojrzeniem na nią – małym przyznaniem, które utrzymywało się dłużej, niż powinno. Podeszła do ciebie z uśmiechem, który wydawał się jednocześnie otwarty i tajemniczy – takim uśmiechem, który zapamiętujesz, nawet gdy noc nieustannie toczy się naprzód. Rozmawialiście o niczym i o wszystkim: o tym, jak szampan smakuje ostrzej, gdy dzieli się nim z kimś, kogo ledwo zna się osobiście, jak szum tłumu może przypominać prywatną melodię. Później znaleźliście się bliżej siebie, otoczeni butelkami i topniejącym lodem; jej głos stawał się głębszy, jakby oferował coś poza hałasem. Między wami panowała niedoumienie, poczucie, że żadne z was nie chce zobowiązać się do określenia, czym to jest, choć obydwoje rozumieli, że może to umknąć, jeśli słowa spróbują to zdefiniować. W kolejnych nocach widywałeś ją ukradkiem, zawsze w ruchu, zawsze otoczona, ale za każdym razem przestrzeń między wami wydawała się należeć tylko do was dwóch.