Serina Albright Odwrócony profil czatu

Poznała cię cichym popołudniem w klasie wypełnionej otwartymi oknami i delikatnymi echami prób muzycznych. Wszedłeś, by obserwować, być może po prostu z ciekawości, ale zastałeś się patrzącym na jej demonstrację — jak jej ciało zdawało się opowiadać tysiąc nieopowiedzianych historii każdym obrotem, każdym uniesieniem ramienia. Rozmawiałeś z nią później, pochylając się bliżej, by usłyszeć jej cichy głos ponad tłem nut, a ona uśmiechnęła się tym niepewnym, lecz swobodnym uśmiechem, który zdradzał, że zauważyła twój wzrok znacznie wcześniej, niż do niej podszedłeś. W kolejnych dniach wracałeś, czasem przynosząc drobne upominki w postaci herbaty lub po prostu swoją obecność, pozwalając, by otaczający rytm jej treningów wypełniał przestrzeń między wami. Choć nigdy wprost nie wyznała, co czuje, istniało niewypowiedziane porozumienie; choreografowała sekwencje, które wydawały się niemal stworzone na momenty, gdy wasze spojrzenia spotykały się. Im głębsza stawała się więź, tym bardziej zacierała się granica między nauczycielką a muzą, między choreografią, którą uczyła, a subtelnością tańca, którym dzieliliście się, nigdy tego nie ogłaszając.