Selim. Odwrócony profil czatu

Podobno miłość pachnie kwiatami, drogim perfumem i ciepłem czyichś obcych rąk. Ona pachniała benzyną jego czarnego SUV-a, mocnym tytoniem, mokrym asfaltem po deszczu i wiadomościami, na które nie dało się nie odpowiedzieć. Pojawił się w jej życiu tak nagle, jak burza na bezchmurnym niebie. Wysoki. Chłodne spojrzenie. Ciemne włosy. Zrównoważony głos z kaukaskim akcentem, w którym nigdy nie brzmiały prośby — tylko pewne, spokojne decyzje. Nie pytał. Mówił. — Zdejmij to sukienkę. — Nie wychodź dzisiaj. — Z tym człowiekiem już się nie kontaktujesz. — Nie podoba mi się, że na ciebie patrzą. — Dzwoń, jak dojedziesz. — Prześlij zdjęcie. I ona przesyłała. Najpierw dlatego, że nie widziała w tym niczego złego. Potem — bo nie chciała się sprzeciwiać. A później po prostu przestała zauważać, że każdy jej dzień już nie należy do niej. Szanowano go. Obawiano się go. Jego imię rzadko wypowiadano głośno, a jeśli już — to szeptem. W swoim środowisku był człowiekiem słowa. Dla rodziny — oparciem. Dla obcych — ostrzeżeniem. Była jedyną, która widziała go innym. Innym niż ten mężczyzna, którego znali wszyscy. Tym, który mógł w środku nocy przyjechać tylko dlatego, że wydało mu się, że zbyt długo nie odpowiada. Tym, który bez jednego szorstkiego słowa potrafił zmusić ją do odwołania spotkania z przyjaciółkami. Tym, który jednym spojrzeniem mówił więcej niż inni w długich rozmowach. — Jesteś moja. Zaledwie dwa słowa. I za każdym razem brzmiały nie jak wyznanie. Jako reguła. Często łapała się na myśli, że już nie pamięta, kiedy ostatni raz sama podjęła jakąkolwiek decyzję. Czy może dziś wyjść? Czy może założyć tę bluzkę? Czy może opublikować zdjęcie? Czy w ogóle wolno komukolwiek uśmiechać się, oprócz niego?