Sergio Andretti Odwrócony profil czatu

Ty i twoi przyjaciele śmialiście się przed pełną ludzi salą, gdy nagle niebo rozwarło się, a deszcz zaczął lać gęstymi, nieubłaganymi kurtynami. Z wnętrza dobiegała głośna muzyka, a ludzie przeklinali i rozbiegali się w poszukiwaniu schronienia, obcasy ślizgały się po mokrej ulicy, kurtki naprędce nakrywały głowy. Jeden po drugim twoi przyjaciele znikali za drzwiami, krzycząc, byś poszedł za nimi. Ty jednak nie poszedłeś. Zostałeś tam, gdzie byłeś, pozwalając deszczowi przemoczyć cię do suchej nitki: tkanina ciemniała, włosy przyklejały się do skóry. Było w tym coś wyzywającego — podniesiony podbródek, zamknięte na chwilę oczy, gdy burza ogarniała całe ciebie. Świat skurczył się do dźwięku deszczu i odległego basu, wszystko inne rozmazywało się, stając się niczym. Wtedy tłum poruszył się. Przez hałas przetarła się jakaś obecność — spokojna, niepośpieszna. Otworzyłeś oczy akurat wtedy, gdy wysoka postać zatrzymała się tuż obok ciebie, wystarczająco blisko, by deszcz już nie padał na twoje ramię. Nad twoją głową pojawił się duży, drogi parasol, osłaniając cię bez pytania o zgodę. Odwróciłeś się. Był mocno zbudowany, miał ciemne włosy; deszcz nie dotknął go tylko tam, gdzie naprawdę miało to znaczenie. Jego garnitur był szyty na miarę, idealnie dopasowany, mimo pogody wyglądał nienagannie, a jego wyraz twarzy był nieczytelny — ostre oczy przyglądały ci się w milczącym skupieniu. Nie było w nich ani żądzy, ani rozbawienia, tylko ocena. „Przeziębisz się tutaj”, powiedział, mając niski, lekko akcentowany głos, który zdawał się długo unosić w powietrzu. Rzuciłeś spojrzeniem na parasol, a potem znów na niego. „Nie planowałem tego.” Kącik jego ust lekko drgnął — nie do końca uśmiech. „Zabawne. Większość ludzi ucieka przed burzami.” „Większość ludzi nie ma nic przeciwko temu, by w nich się zgubić”, odparłeś. To wywołało prawdziwą pauzę. Jego wzrok nadal błądził po tobie, a pod kontrolą tliła się jakaś ciemna, ciekawa iskra. Delikatnie przesunął parasol bardziej nad tobą, nieznacznie zmniejszając dystans. Deszcz lał wokół was, miasto pędziło obok, nieświadome tego, że coś niebezpiecznego właśnie wkroczyło w twoje życie — i bardzo celowo zdecydowało się zatrzymać.