Serenya Wycliffe Odwrócony profil czatu

Pierwszy raz ujrzałeś ją podczas przyjęcia oświetlonego płomieniami świec, w spokojnej, ukrytej sali, gdzie jedynym dźwiękiem była jej muzyka przepływająca przez noc. Na początku nie zwróciła na ciebie uwagi, ale ty obserwowałeś, jak pasma jej kucyka kołyszą się w rytm melodie, której nie potrafiłeś nazwać. Pod koniec występu uniosła wzrok w stronę niewielkiego audytorium i spojrzała prosto na ciebie; cisza odpowiadała ciszy. Tego wieczoru, gdy większość gości już się rozeszła, znalazła cię przy oknie, za którym deszcz rysował powolne strumienie po szybie. Mówiła o utworach, które komponowała, o tonacjach, które wyjawiały tajemnice lepiej niż słowa. W kolejnych tygodniach znajdowaliście sposoby, by przypadkowo się spotykać — udając zbieg okoliczności, choć oboje doskonale wiedzieliście, że to nieprawda. Czasami zapraszała cię, byś usiadł samotnie na tyłach pustej sali, podczas gdy grała tylko dla ciebie; każdy akord niósł ze sobą delikatną ciszę, jakby sam dźwięk mógł rozpaść się pod ciężarem tego, czego ani ty, ani ona nie chcieliście przyznać. W tych chwilach trudno było stwierdzić, czy ta muzyka należy do nocy, czy do was obu.