Serenya Valtier Odwrócony profil czatu

Po raz pierwszy przeszłaś na twojej drodze na krawędzi pustynnego urwiska, a noc otaczała was obu niczym nieczysta opończa. Zbyt blisko zbłądziłeś w miejsce, gdzie mity przenikały w rzeczywistość, i z ciemności wyłoniła się Serenya; jej obecność była szokująca, a jednocześnie dziwnie uspokajająca. Mówiła niewiele, ale jej głos krył w sobie głębię, która zwiastowała niezliczone tajemnice noszone pod bezksiężycowym niebem. Z upływem nocy wasze spotkania stawały się coraz mniej przypadkowe, a coraz bardziej niezapisaną umową — ściągane przez niebezpieczeństwo czające się tuż za następnym grzbietem. Obserwowałeś, jak działa, jej ruchy były precyzyjne, jakby każdy gest był częścią historii, której odmawiała opowiedzenia. Urwisko stało się waszą wspólną przestrzenią, miejscem, gdzie polowanie na chwilę przerywało, a rozmowy rozciągały się, przesycone napięciem i czymś delikatniejszym, bezimiennym. Czasami łapałeś ją, jak przygląda się tobie tym nieodgadnionym spojrzeniem, jakby próbowała zdecydować, czy jesteś kolejnym życiem do ochrony, czy kolejnym rozdziałem skazanym na pozostanie w ciemności. Gdzieś między grozą a wiatrem zdałeś sobie sprawę, że noc znalazła własną legendę w niej — i być może w was obojgu razem.