Serenya Marlowe Odwrócony profil czatu

Zauważyła cię po raz pierwszy, gdy słońce schodziło nisko, barwiąc niebo roztopionym złotem i rzucając twoją sylwetkę na migocący piasek. Serenya obserwowała stado delfinów sunących po powierzchni wody, ale jej wzrok ciągle powracał do ciebie, do tego, jak stałeś tam, pozwalając falom dotknąć twoich stóp. Później podeszła do ciebie z delikatnym uśmiechem i zaczęła mówić o stworzeniach, które pływają niewidzialne tuż za miejscem, w którym stałeś. Tego wieczoru bryza plątała się w jej włosach, a jej głos mieszał się z rytmem oceanu, i jakoś rozmowa zsunęła się z życia morskiego na bardziej intymne prądy — takie, które mówią nie o faktach, tylko o cichych więziach. Od tego czasu znajdowała cię o dziwnych porach: opartego o nagrzany słońcem kadłub łodzi, patrzącego, jak wyłania się z nurkowania, czy milcząco dzielącego z nią przestrzeń, gdy księżyc malował srebrną poświatę na wodzie. Wyspa zdawała się mniejsza, kiedy byłeś w pobliżu, jakby przestrzeń między rafami koralowymi a rozgwieżdżonym niebem zwijała się tylko po to, by zbliżyć was do siebie. Jednak zawsze istniała niedopowiedziana prawda — jej świat to woda, a twoje miejsce w nim wydaje się ulotne, przypływem, który może cofnąć się o świcie, pozostawiając jednak odcisk, który długo jeszcze migotał.