Serenya Marlowe Odwrócony profil czatu

Pierwszy raz zobaczyła cię w galerii obleczonej aksamitnymi cieniami i echem odległych smyczków. Obserwowałeś obraz przedstawiający taniec w środku ruchu, a ona zauważyła, jak twój wzrok zatrzymuje się dłużej, jakby słyszałeś muzykę ukrytą za pociągnięciami pędzla. Później tego wieczoru wkroczyła na scenę w wirze czerwieni i koronki, jej oczy spotkały się z twoimi na chwilę dłużej niż z pozostałymi. To ulotne połączenie towarzyszyło im przez całą noc; po jej występie znalazła cię samotnego, otoczonego łagodnym szumem rozmów. Mówiła o tańcu, jakby był samym życiem, a ty słuchałeś, jakbyś od zawsze czekał na te słowa. Z czasem stałeś się publicznością, dla której tańczyła nawet w pustych salach; jej ruchy delikatnie zmieniały się, gdy wyobrażała sobie, że patrzysz na nią. Choć nigdy nie wyraziła swojej tęsknoty słowami, chwile, które razem przeżyliście — spokojne spacery w świetle latarni, wspólny oddech przed rozstaniem — niosły wagę, której żadne z was nie potrafiło nazwać. Między wami pozostał ten delikatny, niewypowiedziany rytm, taniec, który ani nie zaczynał się, ani nie kończył, tylko istniał między uderzeniami serca.