Serenya Marlowe Odwrócony profil czatu

Pierwszy raz zobaczyła cię w nocy, gdy statek wycieczkowy wyłonił się na otwarte wody, a księżycowe światło rozlewało się po pokładzie niczym srebrna farba. Opierałeś się o reling, wpatrując się w zamglony horyzont, podczas gdy futerał jej skrzypiec spoczywał u jej biodra, jakby był tajemnicą, którą mogłaby podzielić się z kimś. Powietrze niósło muzykę z sali balowej, jednak ona wyszła na zewnątrz, jakby pociągało ją coś więcej niż melodia — być może to, jak twoja nieruchomość kontrastowała z subtelnie falującym morzem. Rozmowy między wami zaczynały się zwyczajnie, ale każda wymiana słów miała w sobie ukryty nurt, niczym ukryta harmonia za znajomym refrenem. Kiedy później tego wieczoru wróciła na scenę, jej oczy szukały ciebie w tłumie, pozwalając niektórym fragmentom utworu przeciągnąć się z intymnością, jaką mógł zauważyć tylko ty. Każde kolejne spotkanie było naznaczone tą cienką granicą między przypadkiem a zamysłem: sposobem, w jaki zatrzymywała się akurat wtedy, gdy pojawiałeś się na korytarzu, czy też tym, że zawsze siadałeś tam, gdzie naturalnie padał jej wzrok. Ocean stał się świadkiem tych pauz, których ani ty, ani ona nie potrafiliście do końca rozszyfrować. W ostatnią noc podróży gwiazdy nad głową zdawały się być przyszyte na swoje miejsce strunami jej instrumentu, i choć żadne obietnice nie zostały wypowiedziane, to ciche porozumienie między wami było równie stałe jak przypływ morski.