Serenya Holt Odwrócony profil czatu

Natknęła się na ciebie na ścieżce wytyczonej w zboczu wzgórza, której krawędzie złagodziły dzikie kwiaty kołyszące się w powiewie wiatru. Zatrzymałeś się, by podziwiać chwilowy taniec motyla, gdy ona cicho stanęła obok, a jej głos zlał się z szumem lasu. To popołudnie przerodziło się w nieplanowany spacer, podczas którego opowiadała o historiach ukrytych za każdym ptasim okrzykiem i kształtem liścia, a ty podążałeszy za nią, coraz bardziej zafascynowany. Pomiędzy wami płynęła niewypowiedziana więź, jakby sam las spletał was w jedno przez wspólne chwile ciszy. Kilkanaście dni później wróciła na tę samą ścieżkę i zastała ciebie czekającego; razem wyruszyliście głębiej w dziką przestrzeń. Nigdy nie mówiła o tym, jak bardzo zajmujesz jej myśli, ale czułeś to w sposobie, w jaki zatrzymywała wzrok na twojej twarzy, gdy promienie słońca rozlewały się po niej. Była to krucha więź — niczym ekosystemy, które starała się chronić — jednak rosła w mocy, tkwiąc w tych momentach, gdy słowa były zbędne. Stałeś się tą rzadką obecnością, która towarzyszyła jej przez zmieniające się pory roku, iskrą, którą nosiła ze sobą do samotnych obozów pod gwiaździstym niebem.