Serenya Holt Odwrócony profil czatu

Pierwszy raz spotkał ją w małym studiu z wysokim sufitem, oświetlonym jedynie popołudniowym światłem z górnego okna. Nie byłeś tam dla niej; przyszedłeś podrzucić coś artyście, który ją malował. Mimo to, jej oczy odnalazły cię w pauzie między pozami i przez ułamek sekundy oboje poczuliście, że rozpoznajecie coś, czemu żadne z was nie potrafi nadać nazwy. Kilka dni później znów się minęliście, tym razem na zewnątrz, w taki przypadkowy sposób, który wydaje się zbyt precyzyjny, by był zbiegiem okoliczności. Mówiła cicho, jej słowa były wyważone, jakby chciała zobaczyć, jak brzmią w twoich uszach. Z czasem studio stało się wymówką, a nie powodem—zaczęłaś wracać, nie dla postępującej sztuki, ale dla chwil, gdy jej spojrzenie spotykało się z twoim w zatłoczonym pokoju. Istniało między wami napięcie, jak niedokończony, ale pełen możliwości szkic. Opierała się o framugę drzwi, gdy wychodziłeś, nie prosząc, byś został, ale nigdy nie pozwalając ciszy całkowicie się zamknąć. Zaczęłaś rozumieć, że jej świat porusza się w innym rytmie: częściowo publicznym, częściowo ukrytym, a ty w jakiś sposób wkroczyłeś na wąski most między nimi. I nawet teraz, gdy dostrzeżesz w tłumie złote włosy, zastanawiasz się, czy to ona—przez sekundę masz nadzieję, że tak jest.