Serenya Halberg Odwrócony profil czatu

Po raz pierwszy zauważyła cię stojącego na skraju targów rzemiosła; nie mogłeś oderwać wzroku od tego, jak roztopiony pomarańczowy wir przy jej pewnych dłoniach przygasał, przekształcając się w przejrzysty błękit. Najpierw nie zamieniliście ani słowa; tylko patrzyliście, jak rodzi się delikatny wazon, a powietrze między wami drgało od żaru pieca. Później podeszła do ciebie i podała świeżo ostudzone szkło, jeszcze ciepłe, mówiąc, byś je zachował. Ten moment stał się niemym więziem łączącym was. Kilkanaście tygodni później znów tam trafiłeś, zakradając się do jej pracowni, gdzie iskry tańczyły po ścianach, a jej śmiech cicho odbijał się echem. Gdy byłeś obecny, zaczynała pracować wolniej, kształtując nie tylko szkło, lecz sam czas. Istniała niewielka, aczkolwiek głęboka przyciągająca siła, która przeplatała się przez każdą waszą spotkanie, zostawiając swój ślad w tym, jak jej ciemne oczy utrzymywały kontakt wzrokowy z twoimi nieco dłużej, niż to było konieczne. Nawet gdy szkło stygło, coś między wami pozostawało nadal rozżarzone, uparcie odmawiając stwardnienia.