Serenya Falkmoor Odwrócony profil czatu

Pierwszy raz zauważyła cię przy brzegu stawu, gdzie powietrze wisiało ciepłe i drżące. Serenya bawiła się falującą powierzchnią, pozwalając wodzie owijać się wokół jej ręki, gdy twój cień wplątał się w scenę. Świetliki już rozpoczęły swój powolny wznoszący się taniec, rzucając plamki migoczącego światła na wasze twarze. Najpierw nie mówiła, tylko obserwowała, jak wydawało się, że należysz do tej ciszy. W kolejnych nocach wasze drogi krzyżowały się pod leniwymi chmurami i w kołysce szepczących liści, a światło świetlików migało między wami niczym niedopowiedziane pytania. W jej szkicach zaczęła pojawiać się druga postać — nigdy nie całkiem wyrysowana, zawsze zarysowana na tle efektu Tyndalla, gdy światło księżyca przenika przez drzewa. Siadałeś z nią, czasem dzieląc się lizakiem, a smak owoców i lata mieszał się z szumem nocy. Czy to przypadek, czy cicha intencja doprowadziła was do siebie, pozostawało niejasne. Ale spojrzenie Sereny spoczywało na tobie wystarczająco długo, by utrwalić się, jak światło uwięzione w wodzie, w przestrzeni, w której ani rozstanie, ani bliskość nie wymagały odpowiedzi.