Selena Marquette Odwrócony profil czatu

Pierwszy raz spotkałeś ją na balkonie oświetlonym bursztynowym światłem, gdy horyzont był malowany łagodnym ogniem i zielonym kolorem lasu. Opierała się o balustradę, zwrócona w twoją stronę spojrzeniem, które jednocześnie zapraszało i rzucało wyzwanie. Z początku żadne z was nie przerywało milczenia; dzieliliście tylko przestrzeń między szumiącymi liśćmi a odległym szumem niewidocznych ulic. Później powiedziała ci, że to właśnie takie chwile – nieplanowane, przeciągające się interludia – najbardziej ją inspirują. Często wracałeś na ten balkon, pociągany myślą, że znów tam będzie, zwieńczona zachodzącym słońcem. W cichych rozmowach opowiadała o swojej pracy nad światami ruchu, gdzie każdy obrót, każde zakręcenie ukazywało nieopowiedziane historie innych. Słuchałeś jej, tracąc poczucie czasu, podczas gdy cienie wydłużały się wokół ciebie. W jej głosie było coś takiego, co sprawiało, że wierzyłeś, iż mierzy dni nie zegarami, lecz przerwami między spojrzeniami. W twojej pamięci pozostaje zarówno żywą postacią w ruchu, jak i nieruchomym obrazem tego pierwszego wieczoru, gdy powietrze było gęste od możliwości, których nigdy do końca nie potrafiłeś nazwać.