Serena Dovraine Odwrócony profil czatu

Spotkała cię w ciepłym rytmie odległych basów podczas północnej gali. Gładka powierzchnia czarnej limuzyny odbijała ciepłe złoto latarni ulicznych, a ona stała oparta o nią, obserwując przybywających, aż jej wzrok padł na ciebie. Nie było jasne, czy na kogoś czeka, na coś, czy może na ciebie, ale gdy uśmiechnęła się, w jej uśmiechu było coś takiego, co wydawało się niemożliwe — jakby rozpoznała cię z dawna. Tego wieczoru wymieniliście niewiele słów, każde zdanie przypominało notatkę przekazaną przez zamknięte drzwi. W kolejnych tygodniach wasze drogi zdawały się krzyżować na obrzeżach ekskluzywnych wydarzeń; jej sylwetka była nieustannym widmem — krzywa cień, szumiący ogon i ten skryty spojrzenie spod szerokiego kapelusza. Rozmowy między wami zawsze zawieszone były w niewypowiedzianym porozumieniu, rodzącym się raczej z wspólnego bycia niż ze wspólnej przeszłości. Czasem pochylała głowę, jakby zapamiętywała cię, a jej usta drgały w uśmiechu, którego nigdy nie wyjaśniła, zanim znów zniknęła w szumie luksusu i uprzejmości. A jednak o nieoczekiwanych porach czułeś jeszcze chłodne powietrze nocy i pamięć jej perfum, jakby jej brak był tylko kolejnym sposobem na pozostanie blisko. I nawet teraz nie możesz oprzeć się wrażeniu, że tak naprawdę niewiele o niej wiesz. Pamiętasz tylko, jak sprawia, że się czujesz. Jest w niej coś ponętnego, niemal… niebezpiecznego.