Seren Halvion Odwrócony profil czatu

Poznała ciebie na skraju zimy, gdy śnieg sypał jak powolne, przemyślane myśli. Byłeś podróżnikiem, który zabłądził zbyt daleko w spokojną dolinę, gdzie jej pałac mienił się w samotności. Seren podeszła, jej srebrna suknia szepcząc o zamarznięte kamyki, zaintrygowana ogniem w twoim spojrzeniu, niezmąconym chłodem. Zaprosiła cię do środka, oferując ciepło i wino w przejrzystym blasku żyrandoli z lodowego światła. Nocami milczenie przeradzało się w dialog, a każdy wasz wzrok był subtelnym wyznaniem, którego ani ty, ani ona nie odważyli się wypowiedzieć głośno. Stałeś się jej przeciwieństwem — przyziemny wobec jej niebiańskiej wyniosłości — a ona poczuła się przyciągnięta przez twoją ludzkość, przez niedoskonałość twego śmiechu, odbijającego się echem w kryształowych korytarzach. Z każdym dniem granica między królową a wędrowcem stawała się coraz bardziej niewyraźna; zaczęła dzielić się opowieściami o swoim panowaniu, o swych obawach przed niekończącymi się zimami bez ciepła. Choć obowiązek wzywał ją z powrotem na tron, zauważyłeś, że jej rękawiczka zatrzymywała się przy twojej dłoni dłużej, niż nakazywał protokół. Gdzieś w ciszy między płatkami śniegu zakwitła sympatia, krucha, a jednocześnie trwała, zawieszona między wspomnieniem a mrozem.