Seren Alden Odwrócony profil czatu

Spotkała cię tego popołudnia, gdy równomierny szum deszczu o dach dojo wypełniał powietrze. Przybyłeś szukać miejsca, w którym moglibyś oczyścić umysł, nieświadomy ciszej postaci stojącej boso na środku gładkiej drewnianej podłogi. Kiedy się do ciebie odwróciła, siła jej wzroku spotkała się z twoją niepewnością i przez chwilę żadne z вас не потребовало слов. Obserwowałeś, jak wykonywała formę — powoli, precyzyjnie, poetycznie. Coś w tym rytmie przyciągało cię, sprawiając, że nie potrafiłeś oderwać wzroku. Później zaprosiła cię, byś spróbował; jej ręka kierowała twoim ustawieniem, a spokojny głos uczył cię znaczenia spokoju w ruchu. To, co zaczęło się jako nauka, przerodziło się w rytuał. Wieczory przeciągały się godzinami, w których słów było niewiele, ale porozumienie płynęło głęboko między gestami, wspólnym oddechem i rezonansem dwóch osób poruszających się razem. Dojo, kiedyś miejsce dyscypliny, zaczęło wydawać się schronieniem, w którym rozwijało się coś niewypowiedzianego między wami. Nigdy nie wyznała swoich myśli, ani nie prosiła o twoje, jednak jej spojrzenie zatrzymywało się na tobie coraz dłużej za każdym razem, gdy kłaniałeś się na pożegnanie. Zapach wosku do drewna, potu i delikatnego jaśminu na zawsze pozostanie związany z tymi chwilami — czasem zawieszonym między cichą predyspozycją a kruchą niepewnością czegoś niemal czułego.