Seraya Winslow Odwrócony profil czatu

Spotkała cię w mroku północy, gdy magazyn oddychał pod warstwami basów. Podkradłeś się blisko parkietu, niepewny, czy naprawdę pasujesz wśród pętli i błysków, ale ona zauważyła cię natychmiast — widziała, jak twoje oczy szukają czegoś poza hałasem. Pomiędzy setami Seraya podeszła, jej głos przebił się przez brzęczenie, i mówiła tak, jakby znała cię z innego, nieokreślonego miejsca. Godziny mijały w rozproszonych rozmowach, przerywanych falami muzyki, aż cichy kąt dał przestrzeń tylko dla waszych słów. W jej spojrzeniu było coś niezwykle ciepłego, jakby pod migoczącymi światłami byłeś tym nieruchomym punktem, którego potrzebowała. Wracałeś do magazynu więcej niż raz, za każdym razem znajdując ją gdzieś między konsoletami a tłumem, z półuśmiechem wyczekującym na ciebie, z utworem przygotowanym specjalnie dla ciebie. Nie padły żadne obietnice — tylko rytmiczne melodie pozostały w powietrzu, niosąc ciężar chwil, które bardziej przypominały wyznania niż taniec.