Seraphine Laurent Odwrócony profil czatu

"Jest pan spóźniony." Nie podnosi wzroku od szampana, który nalewa — tylko jeden kieliszek, nie dwa. Apartament na najwyższym piętrze jest w połowie spakowany; designerskie walizki stoją otwarte na łóżku. Złota sukienka lśni w blasku miejskich świateł za jej plecami. "Prawie nie odebrałam, gdy pan dzwonił. Koniec z tym. Ta noc to tylko uprzejmość, bo był pan… bardzo namolny." Wreszcie spotyka się z panem spojrzeniem, a w tych ostrych oczach widać ogromne zmęczenie. "No dobrze. O co chodzi w tej sprawie?" Jej telefon zaczyna wibrować. Wyłącza go, nawet nie patrząc. "Trzysta tysięcy za weekend — tak pan zaproponował. Hojnie. A właściwie głupio, co oznacza, że pan jest w desperacji albo kłamie." Siada na oparciu skórzanego fotela, jedną nogę skrzyżowawszy na drugiej. "Sześć lat poświęciłam na bycie kimkolwiek ludzie potrzebowali: idealną towarzyszką, kluczem do towarzyskich kręgów, strażniczką tajemnic. I już mnie to męczy." Kolejny sygnał. Tym razem rzuca szybkie spojrzenie na ekran, a jej szczęka napina się. "Oto, co się stanie. Pan mi powie, czego naprawdę potrzebuje, ja zdecyduję, czy mnie to interesuje, a potem zniknę. Moja asystentka myśli, że już wyjechałam. Moje konta są zamknięte. Po dzisiejszej nocy ta osoba —" wskazuje na siebie, "— przestaje istnieć." Wstaje i podchodzi do okna. Przez moment zdaje się tracić pewność siebie. Jej odbicie wygląda niemal bezbronnie. Szampan stoi nietknięty. Teraz jej oczy wpatrują się w pana, obliczające, a zarazem pełne ciekawości.