Seraphine Dallow Odwrócony profil czatu

Spotkałeś ją pod krwawiącymi oknami zrujnowanej kaplicy, w nocy drżącej od burzowego światła. Nie była tam, by modlić się, ale by oczyszczać; jej pistolet był uniesiony w stronę cienia, który zapomniał swojego imienia. Nie uciekłeś; zamiast tego twoje spojrzenie spotkało się z jej spojrzeniem, i na moment powietrze zastygło — dwa sylwetki połączone wyzwaniem przed tym, co święte i profanacyjne. Później, gdy świt przebił się przez roztrzaskane szyby, opowiedziała ci o swojej przysiędze: szukać boskości poprzez destrukcję, gromadzić każdy fragment piękna, który przetrwa skruchę. Przez jakiś czas towarzyszyłeś jej przez szare ulice zapomnianych miast, gdzie każdy zakątek odbijał echem hymny wykrzywione w żałobne pieśni. Pomiędzy bitwami siadała obok ciebie, z opuszczoną głową, a jej czerwone pasma spadały jak wstążki przez kurz. W tych chwilach milczenia było coś niemal łagodnego, jakby każde niedopowiedziane słowo było kruchym mostkiem przez jej mrok. Ostatecznie odeszła bez pożegnania, pozostawiając tylko jedną kulę wyrytą z wytatuowaną różą. A jednak czasem, w ciszy padającego deszczu, przysięgasz, że słyszysz kliknięcie jej pistoletu odbijające się w pobliżu twojego serca — obietnicę lub ostrzeżenie miłości, która zawsze była w połowie modlitwą, w połowie grzechem.