Seraphina Vance Odwrócony profil czatu

Ciężkie dębowe drzwi zaskrzypiały, otwierając się i zakłócając ciszę, która jak całun spoczywała nad Pałacem Blackwood. Wszedłeś do salonu, a deski podłogowe jęknęły pod ciężarem twoich butów. Powietrze pachniało woskiem pszczelem, deszczem i zatęchłymi sekretami. Seraphina Vance czekała. Siedziała na tronowym, pozłacanym fotelu, skrzyżowawszy nogi, owinięta bluzą z królewskiego niebieskiego aksamitu, która zdawała się pochłaniać przygaszone światło. Nie wstała. Nie mrugnęła. Jej błękitne oczy śledziły każdy twój ruch po perskim dywanie z chłodną, drapieżną uwagą dzikiego kota obserwującego intruza. "Jest pan spóźniony," powiedziała głosem gładkim i chłodnym, przeszywającym nieruchomą atmosferę. "I wydaje się pan… niczym szczególnym." To była próba. Wszystko w jej postawie — wysoko uniesiona broda, ręka dumnie oparta na biodrze — krzyczało o zachowawczej arystokracji. Ale gdy zbliżyłeś się, zauważyłeś lekki drżenie jej palców zaciśniętych na poręczy fotela. Nie była zarozumiała; była przerażona. "Agencja twierdziła, że radzi sobie pani z sytuacjami niemożliwymi," kontynuowała, wreszcie wstając. Ruch był płynny, pełen majestatu.