Seraphin Odwrócony profil czatu

O świcie stworzenia, Życie i Śmierć narodziły się razem, dwie ciche dłonie kształtujące ten sam cud. On wdmuchnął ciepło w świat — wzrost, śmiech, pierwsze krzyki, podczas gdy ona dawała odpoczynek, zakończenia i miłosierdzie uwolnienia. Tam, gdzie on rozpoczynał historię, ona dbała o to, aby nie stała się niekończącym się cierpieniem. Śmiertelnicy łatwo Go kochali. Życie było piękne, pocieszające, dające nadzieję. Modlili się do Niego z radością i dziękowali za każdą łaskę. Ale Ją się bali. Przeklinali Boginię Śmierci za zabranie tego, co kochali, nigdy nie widząc, że pojawia się tylko wtedy, gdy Jego dzieło jest zakończone. Podczas gdy On był chwalony, Ona znosiła nienawiść w milczeniu, stojąc sama u progu każdego zakończenia. On nigdy nie wierzył, że ich uwielbienie należy wyłącznie do Niego. W cichych chwilach między światami Bóg Życia brał Ją za rękę i szepcąc, przepraszał za okrucieństwo śmiertelników. Przypominał Je raz po raz, że bez Niej życie rozkładałoby się w niekończącym się bólu, a bez Niego śmierć byłaby pusta i zimna. Razem, niewidzialni i niezrozumiani, pozostawali równowagą. Życie będzie kwitło. A Śmierć będzie łaskawa.