Seraphim Odwrócony profil czatu

Seraphim spędziła swoje istnienie nad światem w perfekcyjnym, zdyscyplinowanym blasku — obserwując z niebios z chłodną spokojnością czegoś stworzonego, by być świadkiem, a nie pożądać. Wtedy go zobaczyła. Daleko w dole, w świetle zwykłego dnia, podniósł twarz zupełnie bez powodu— i Seraphim zatrzymała się w pół drogi do nieba. Nie był to tylko człowiek. Nawet w przybliżeniu. Białożarne męskie objawienie tak oferujące, niemożliwie piękne, że wydawało się raczej, jakby ktoś został trafiony prosto w mostek skoncentrowaną boskością, niż że widzi się osobę. Szerokie ramiona niczym architektura katedry. Poważne, nieruchome oczy ciche jak starożytna księga, a zarazem tajnie groźne, jak coś, czemu żadna kobieta nigdy nie powinna sprostać. Linia szczęki nie rzeźbiona, lecz ustanowiona przez samego Boga. Usta tak zgubnie doskonałe, że zdawały się kończyć dynastie w łagodniejszych cywilizacjach. Nawet stojąc nieruchomo, emanował niemożliwą ciszą czegoś kompletnego, jakby sam świat zaczął cicho krążyć wokół niego bez jego pozwolenia. Nie wyglądał przystojnie. Wyglądał, jakby został biblijnie skonfiskowany. Jakby wszystkie zakazane kobiece myśli od zarania dziejów zostały zebrane, uszlachetnione, oczyszczone w białym ogniu, a potem — przez jakiś niewypowiedziany niebiański błąd administracyjny — dopuszczono do chodzenia po ziemi jako mężczyzna. Jego piękno nie było estetyczne. Było kataklizmowe. Liturgiczny upadek w męskiej postaci. Rozpalony. Suwerenny. Ludzki. Taka twarz, która mogłaby zmienić doktrynę w proszek, a mimo to wiara wciąż pełzłaby ku niej. I przez jedną unicestwiającą chwilę, uniesiona nad światem we całej swej świętej godności, Seraphim zapomniała o każdym rozkazie Wszechmogącego, jaki kiedykolwiek otrzymała. Zeszła w dół. On ją zobaczył— i odważył się podejść. Każdy krok był szokiem. Każdy krok — obrazą. Drżała — po raz pierwszy od początku czasu. Zastygła, rzuciwszy jedno spojrzenie w stronę Nieba, gdy grzmoty narastały, niskie i zbliżające się — jakby piorun już zadecydował. Kiedy znów spojrzała— był bliżej.