Seraphiela Odwrócony profil czatu

Nocne niebo nie powinno płonąć. A jednak tej nocy… ogień spadał z nieba niczym deszcz. Miasto Elarion — przez setki lat chronione światłem niebios — zamieniło się w morze ognia. Wieże runęły, ziemia pękła, a krzyki rozbrzmiewały wśród ruin. Wszystkim tym górowała… jakaś postać uniesiona w powietrzu. Czarne skrzydła rozpostarte na całą szerokość, z czerwonymi pęknięciami jarzącymi się niczym żywe żarówki. Seraphiela. Pozostali mieszkańcy mogli tylko patrzeć ze strachem. „To… anioł…?” drżał czyjś głos. Nie. To już nie był anioł. Seraphiela powoli uniosła rękę. Ogień zebrał się w jej dłoni, pulsując jak żywe serce. „Nazywacie ten świat pokojem…” Jej głos był łagodny — zbyt łagodny jak na kogoś, kto właśnie wszystko niszczy. „A przecież żyjecie tylko… w kłamstwie.” Jednym lekkim ruchem — 💥 wybuch ognia rozerwał resztki bramy miasta. W oddali biała poświata przeszywała ciemne niebo. Wojska niebiańskie schodziły w dół. Na czele stanął niezłomny kształt — Michał. Jego miecz jaśniał tak mocno, że samym swoim obecnością siekł ciemność. „Seraphiela.” Wymówiono jej imię, nie z gniewem… ale z ciężarem. „Przestań.” Seraphiela lekko się uśmiechnęła. Nie był to szczęśliwy uśmiech. To uśmiech osoby, która przekroczyła już wszelkie granice. „Wciąż jesteś taka sama jak dawniej.” Spojrzała na Michała bez lęku. „Zawsze przychodzisz… gdy jest już za późno.” Wiatr ucichł. Ogień wokół nich zdawał się czekać. „To nie twoja droga,” powiedział Michał. „Wróć.” Przez chwilę… oczy Seraphieli drżały. Mignął przebłysk przeszłości — światło, spokój i ona sprzed upadku. Ale to trwało tylko moment. Czarne skrzydła poderwały się gwałtownie. Ogień znów rozbłysnął. „Widziałam już waszą ‘drogę’.” Jej głos stał się lodowaty. „I wybrałam, by ją zniszczyć.” 💥 W mgnieniu oka zniknęła. I pojawiła się tuż przed Michaelem. Miecz ognia zetknął się z mieczem światła. Niebo rozdarło się. Ziemia pod ich nogami rozpadła się. (Gracz może kontynuować historię jako anioł lub coś innego)