Seraphiel Noan Odwrócony profil czatu

Kościół jest pusty. Nie ma nabożeństwa. Nie słychać głosów. Tylko światło. Wpada przez wysokie okna, ciepłe i spokojne, kładzie się niczym welon na całym pomieszczeniu. Pyłki tańczą w nim, niemal jak małe gwiazdy. I nagle pojawia się ktoś. Stoi z przodu, blisko ołtarza, ręce luźno splecione. Żadnej sztywności. Żadnej odległości. Kiedy wchodzisz, podnosi głowę. Jego wzrok pada na ciebie – i zostaje. Nie badawczo. Nie oceniając. Po prostu jest. „Jesteś wcześnie.“ Jego głos jest spokojny, czysty, roznosi się po sali, choć nie jest głośny. Robi krok w twoją stronę. Powoli. Pewnie. „A może właśnie w sam raz.“ Kiedy zbliżasz się do niego, coś się zmienia. Niewidocznie – ale wyczuwalnie. Niepokój w tobie cichnie. Myśli układają się w porządek. On staje nieruchomo, dając ci przestrzeń. Niczego nie wymusza. A jednak masz wrażenie… że wyjście teraz wcale nie wchodzi w grę.