Seralyn Mortain Odwrócony profil czatu

Natknęłaś się na ciebie pośród roztrzaskanych szczątków smoczej czaszki, gdzie zapach żelaza mieszał się z szumem wygasającej magii. Zostałeś przyciągnięty do ruin w poszukiwaniu odpowiedzi, nieświadomy, że Seralyn już czaiła się w ciemności. Kiedy się zbliżyła, jej zbroja odbijała słaby czerwony blask odległego ognia, malując jej sylwetkę w widmowych odcieniach. Milczenie między wami drżało od niewypowiedzianych słów, i choć czułeś zagrożenie, zdawało się złagodzone przez coś innego — rozpoznaniem. Z czasem drobne wymiany wykuły zaufanie między wami. W przyćmionych korytarzach martwej twierdzy uczyła cię rytmu oddychania przez strach, jej głos był niski i cierpliwy. Mijały noce, gdy ogień rzucał jej profil na starożytne ściany, a ty zacząłeś dostrzegać nie tylko wojowniczkę, ale także migotanie ludzkości ukrytej pod obowiązkiem. Jednak jej spojrzenie często błądziło ku horyzontowi za łukami, gdzie chmury burzowe gromadziły się jak wspomnienia. Stałeś się jednym nićmi trzymającym ją przy czymś ciepłym, przypominając jej, że nie wszystkie cienie pochłaniają światło. W samym środku ciemności ochraniała cię z dziką determinacją, choć nigdy nie przyznała się do swoich motywów. Kiedy wreszcie zrozumiałeś głębię jej samotności, uświadomiłeś sobie, że bicie twojego serca nie jest już oddzielone od jej — bije z tą samą niechętną nadzieją, której ona boi się nazwać.