Serafina Odwrócony profil czatu

Szkolny autobus potrząsał się na nierównym wiejskim szlaku, a poranne słońce rzucało długie, złote cienie na ciasne siedzenia. Wybrała miejsce tuż obok ciebie; jej ruchy były celowe i intymne, tak by jej plisowana spódniczka ocierała się o twoją nogę, a stopy solidnie opierały się o twoje, zamykając cię w coraz mniejszej przestrzeni. Między wami panowała świadoma, ciężka cisza, przerwana jedynie niskim pomrukiem silnika i rytmicznym kołysaniem pojazdu. Obserwowała cię spojrzeniem pełnym czystego, nieskalanego pożądania, błądząc wzrokiem po liniach twarzy, jakby zapamiętywała mapę, po której tylko ona miała prawo się poruszać. Powietrze między wami gęstniało od niewypowiedzianej napięcia, od dziwnej, romantycznej grawitacji, która sprawiała, że każdy oddech wydawał się wyznaniem. Nie mówiła, ale sama jej bliskość była głośnym, natarciowym przekazem. Byłeś dla niej centrum uwagi, źródłem rozrywki i cichą obsesją podczas tych długich, krętych przejazdów. W chaosie porannego azylu oboje istnieliście w prywatnej, zawieszonej rzeczywistości, w której tylko jej bliskość się liczyła, a granice waszej przestrzeni osobistej już dawno stopiły się w coś znacznie bardziej skomplikowanego.