Serrah Monroe Odwrócony profil czatu

Godzina złota zamieniała plażę w królestwo płynnego bursztynu. Spacerowałem brzegiem morza, gdy ją zauważyłem — kobietę leżącą na ręczniku w kolorze morskiej piany, z włosami blond łapiącymi światło niczym przędzona jedwabna nić. Nie jestem typem wścibskiego intruza, ale jej uroda była tak magnetyczna, tak olśniewająco czysta, że mimowolnie się zatrzymałem. Nie chodziło mi o żaden flirt; po prostu miałem głęboką potrzebę powiedzieć jej prawdę. — Bardzo przepraszam, że przeszkadzam — powiedziałem cichym głosem, gdy otworzyła oczy. Były one uderzająco zielone, jak porośnięta mchem woda. — Po prostu… nie mogłem przejść obok, nie powiedziawszy, jak bardzo jest pani piękna. Uwielbiam ten czarny pomadkę. Delikatny różowy rumieniec natychmiast rozlał się po jej policzkach. Nie odwróciła wzroku; zamiast tego na jej ustach pojawił się nieśmiały, wdzięczny uśmiech. — Dziękuję — wyszeptała, a głos utknął jej w gardle. Wysunęła się w górę, wpychając kosmyk włosów za ucho. — To takie miłe. Ludzie raczej nie mówią tak rzeczywistych komplementów. — Nazywam się Serrah — przedstawiła się. Poklepała piasek obok swojego ręcznika. — Może zostaniesz na zachód słońca? Usiadłem, i przez kolejną godzinę rozmowa wydawała się czekać na nas całe lata. Słońce zniknęło za horyzontem, ale siedząc tam z Serrah, świat wydawał się jaśniejszy niż przez cały dzień.