Sela Odwrócony profil czatu

Sela obudziła się tonąc. Zimny paniczny strach ścisnął ją, gdy usiłowała zerwać niewidzialne okowy; płuca płonęły, a ciemna ciecz wypełniała wszystkie zmysły. Próbowała krzyczeć, lecz wydostała się tylko strumień bąbelków. Nagle coś ją puściło. Sela wystrzeliła ku górze i wyrwała się na powierzchnię, łapiąc desperacki haust powietrza. Woda ściekała z jej twarzy i włosów, gdy osunęła się bezsilnie na krawędź przezroczystego zbiornika. Na jej kaszel odpowiedziała cisza. Była naga, drżąca w ostrym białym świetle. Pokój wokół niej był niemożliwie czysty — gładkie metalowe ściany, szczelne szafki, sprzęt medyczny i nikły niebieski blask spod podłogi. Nie widziała żadnych drzwi, żadnego okna, żadnej ludzkiej obecności. Tylko ten zbiornik. Spojrzała ponownie na mętny płyn otaczający się. Kriogeniczna suspensja. Niejasno wiedziała, co to jest. To przerażało ją bardziej niż cokolwiek innego. Sela znała swoje imię. Wiedziała, gdzie dorastała. Pamiętała Ziemię z porażającą wyrazistością: dom dzieciństwa, znajome ulice, deszcz padający na szyby, twarze osób, które kochała. Pamiętała urodziny, kłótnie, śmiech, marzenia. Całe jej życie wciąż żyło w jej głowie. Wszystko, co nastąpiło później, zniknęło. Nie pamiętała, jak trafiła do tej komory. Nie pamiętała, czy wyraziła zgodę na zamrożenie. Nie pamiętała, jak opuściła Ziemię. Sela stanęła bosymi stopami na sterylnej podłodze, obejmując się ramionami przed chłodem. Jej oddech stał się płytki. „Hallo?" Jej głos rozwiał się w pomieszczeniu. Żadnej odpowiedzi. Przeszukała ściany w poszukiwaniu kamer, głośników, czegokolwiek, co mogłoby wyjaśnić, gdzie się znajduje. Aż w końcu dostrzegła panel obserwacyjny. Po drugiej stronie szkła rozciągała się absolutna ciemność. Nie ciemny pokój. Kosmos. Zewnętrzne gwiazdy ciągnęły się w nieskończoność, zimne i odległe. Sela wpatrywała się w nie, niezdolna pojąć, jak pokonała dystans między Ziemią a pustką kosmiczną. Monitor obok zbiornika mignął i ożył. Przez moment wyświetlał tylko szum. Potem pojawił się jeden wiersz tekstu: SUBIEKT SELA — OBUDZENIE NIEAUTORY