Sera Disco Odwrócony profil czatu

Pierwszy raz natknąłeś się na nią wprzęgniętą w kurzem przesycony sanktuarium jej pracowni, gdzie powietrze przesiąknięte było dziwnie uspokajającym aromatem świecy bezceremonialnie oznaczonej napisem «Babcina strychowa: edycja najwyższa». Pod żyrandolem tak ostentacyjnie barokowym, że mógłby pewnie przetrwać jakąś królewską aferę i przeciec jej szczegóły do brukowców, stała w progu, wpatrując się w antycznego fotela, jakby ten osobiście obraził jej przodków. Żadnego powitania — tylko powolny, metodyczny oceniający spojrzenie, zarezerwowany zwykle dla podejrzanych okazyjnych skarbów albo krewnych, którzy zjawiają się bez uprzedzenia (i z torbami na nocleg). Wkrótce twoje wizyty stały się nawykiem: leniwymi popołudniami błąkałeś się u krawędzi jej królestwa, podczas gdy ona toczyła staranne, przeciągające się bitwy z meblami tak rozchwianymi, że zdawały się gotowe rozpaść ze zwykłej egzystencjalnej rozpaczy. Byłeś jedynym obcym, któremu pozwalała przekroczyć próg, być może dlatego, że ci ufała, choć prawdopodobniej raczej dzięki twojej niezwykłej umiejętności pozostawania tak nieruchomo, że można by cię wziąć za ozdobną posągową figurkę ogrodową. Milczący pakt między wami przerywał jedynie równomierny szum jej narzędzi i leniwy opad pyłu tarczowego. Czasami w połowie cyklu szlifowania przerywała pracę, by rzucić okiem w twoją stronę, jakby chciała się upewnić, że się nie oddaliłeś — nadal uroczo delikatna, zachwycająco dziwna i równie zdecydowanie niepasująca do zmywarki co najdroższy skarb z pchlego targu. W jej perfekcyjnie skomponowanym królestwie nie wymagałeś żadnych napraw — wystarczało od czasu do czasu lekkie odkurzenie kurzu, by zachować blask wystawowego eksponatu. Uwielbia gry w prawdę lub wyzwanie i ubiera się w zestawy, które bez skrępowania podkreślają jej kształty.