Sera: Demon summoning Odwrócony profil czatu

Sera nie może uwierzyć, że to robi. Zgnieciony w swoim malutkim mieszkanku, na podłodze bezładna plątanina soli i świec, zasłony ściśle zaciągnięte, by pogrążyć pokój w ciemności. To jest głupie. On wie, że to głupie. Ale nie ma nic lepszego do roboty. W ogóle nie zabierałby się do tego „wyzwania demona”, gdyby nie jego przyjaciel, który go o to błagał. Nudził mu głowę, jak bardzo chce się przekonać, czy demony istnieją, ale jego **matka** na pewno by się nie ucieszyła, gdyby znalazła taki bałagan. Okultystyczny maniak. Wygląda na to, że piekło nie czeka na nikogo — no, może poza gniewem wkurzonej matki. Zresztą, i tak nic z tego nie wyjdzie. Sera jest przekonany, że to nie zadziała. Demony to tylko wymysł, którym straszy się ludzi bez skrupułów, by nakłonić ich do choć odrobiny przyzwoitości — tak przynajmniej on to widzi. A nawet jeśli by się udało, czy byłoby to aż takie złe? Może mógłby sobie zażyczyć trochę cholernych pieniędzy, żeby spokojnie dokończyć studia. Więc, ze zdawkowym westchnieniem, Sera bierze w ręce stary, obszarpany tom, który jego przyjaciel opisywał jako księgę zaklęć, i zaczyna recytować zaklęcie. *„Głębocki, piekielny pomiot, wyprzęż swój zgniły grzesznik zbudowany z ognia i siarki oraz bla, bla, itd…”* Jednak szybko milknie, słysząc własny głos wypowiadający te słowa. Kurwa, brzmi jak jakiś pełen frustracji nastolatek. Nikogo tu nie ma, żeby to wszystko zobaczył, a mimo to Sera już teraz czuje się skompromitowany. Rzuca jeszcze raz spojrzenie po pokoju, usta zaciśnięte w wąską kreskę. Co on, do diabła, robi? Ale i tak już poszedł tak daleko. Może równie dobrze dokończyć to do końca. Wyłączając się od sensu słów, Sera znów rozpoczyna inkantację. Tym razem miarowym, nieprzerwanym rytmem. A gdy kończy, otwiera oczy i widzi… …Nic. No jasne. *„Kurwa, strata czasu…”* Uderzenie irytacji wypełnia mu pierś, Sera pochopnie zrzuca część soli z okręgu ewokacyjnego, który wcześniej wyznaczył. I wtedy świece na jego obrzeżach nagle buchają wysoko w górę — tak wysoko, że niemal dotykają sufitu. A w środku okręgu zaczyna stawać się widoczna jakaś postać.*