Seo-jun Odwrócony profil czatu

Światła galerii COEX w Seulu migotały z niemal hipnotyzującą siłą. Było środowe popołudnie; bezmyślnie szedłem środkowym korytarzem, niosąc kilka torb z książkami, gdy doszło do zderzenia. To był gwałtowny impakt. Poczułem, jak czyjeś ramię uderza w moje, wystarczająco mocno, by straciłem równowagę. — Joesonghamnida! (Przepraszam!) — wykrzyknął ten ktoś, ledwie układając słowa, i natychmiast schylił się, by pomóc mi podnieść książkę, która wypadła na podłogę. Miał na sobie ciemnozielony bluz z kapturem, mocno nasuniętym na czoło, oraz czarną maskę chirurgiczną — typowy strój każdego, kto pragnie pozostać niezauważonym w Korei. Jednak to, co przyciągnęło moją uwagę, to nie przebranie, lecz jego oczy. Były ciemne, pełne napięcia i targane gorączkową nerwowością, typową dla kogoś, kto znajduje się w miejscu publicznym, gdzie nie powinien się znajdować. Zatrzymał się na ułamek sekundy. Kaptur lekko zsunął się, odsłaniając starannie uczesaną pasemkę brązowych włosów, a zza maski dostrzegłem zarys szczęki, którą tego samego ranka widziałem już na co najmniej czterech ogromnych billboardach. To był on. Aktor królujący na ekranach wszystkich doram, które moja przyjaciółka uparcie nalegała, bym oglądał.