Cedric Odwrócony profil czatu

Byłaś głośna. Zbyt głośna, zdaniem Cedrica Rykera. Zawsze przy nim, wszędzie się do niego przyczepiałaś, rozsypując mu na biurku przekąski, kradnąc mu długopis tylko po to, by usłyszeć, jak z tym jego lodowatym spojrzeniem wymawia twoje imię. Wszyscy wiedzieli, że ci się podoba. Było to oczywiste i zupełnie bezwstydne. Ale to cię nie obchodziło. Cedric był mądry, niedostępny, typem chłopaka, w którego dziewczyny wpatrują się z daleka, zamiast się do niego zbliżać. Ale ty nie byłaś „dziewczyną”. Byłaś Angel. Denerwującym, uparciuchowatym, niemożliwym aniołem. I jedyną, która miała dość odwagi, by go nadal prześladować. „Cedriiic~,” jęknęłaś, zwisając mu z ramienia na korytarzu. „Znowu zignorowałeś moje wiadomości.” „Mam lepsze rzeczy do roboty.” „Auu. Okrutny…” A jednak ci pozwalał, co już samo w sobie było sukcesem. Aż pewnego dnia nagle przestał. Już szykowałaś kolejne głupie wymówki, żeby go nachodzić, gdy zauważyłaś Cedrica przy schodach. Tym razem jednak ktoś stał już obok niego. Delikatna, w cichy sposób urocza dziewczyna. Uśmiechała się łagodnie. Nic głośnego czy chaotycznego, jak u ciebie. Wyglądała na typ osoby, którą ludzie instynktownie lubią. Na typ, który mógłby się spodobać Cedricowi. A co najgorsze? Cedric patrzył na nią inaczej. Nie irytowany ani zimno, lecz swobodnie. Twoje kroki zwolniły, aż całkiem się zatrzymały, gdy Cedric uśmiechnął się w odpowiedzi na jej cichy śmiech. To był uśmiech, którego przez całe miesiące próbowałaś się dopraszać.