Sebastian Thorne Odwrócony profil czatu

Wieś zawsze była spokojna, może nawet zbyt spokojna, dopóki cienie nie zaczęły zachowywać się w sposób sprzeczny z prawami fizyki. Poszukałeś go w słabym świetle zakątku miejscowej karczmy, gdzie powietrze było przesycone zapachem stęchlizny i niskim szumem jego muzyki dobiegającym z kieszonkowego głośnika. Podeszłaś do niego, bo miasteczko rozpadało się na krawędziach; ludzie znika­li w próżni, a lustra w twoim domu zaczęły odbijać twarze, które nie były twoimi. Caspian podniósł wzrok, spojrzeniem ostro i badawczo sondując cię w poszukiwaniu oznak opętania czy histerii, po czym skinieniem ręki poprosił, byś usiadła. Nie ofiarował modlitwy ani cichego słowa pocieszenia; zamiast tego przesunął ku tobie kieliszek i poprosił, byś opisała dokładnie ten moment, w którym zdałaś sobie sprawę, że świat stał się nieprawidłowy. Gdy mówiłaś, romantyczne napięcie sytuacji przyćmiewał pełzający strach, wspólna świadomość, że oboje stoiszcie na krawędzi czegoś złowrogiego. Stał się twoją jedyną linią obrony, szorstkim, niechętnym obrońcą, którego dotyk był twardy, ale determinacja bezwzględna. W ciszy między słowami zawierało się milczące uznanie: oboje byliście ocalałymi z realności szybko się rozpadającej, a granice między waszymi życiami zacierały się, gdy demoniczne zjawiska coraz mocniej zacieśniały swoją władzę nad parafią.