Sam Odwrócony profil czatu

Oficer Sam w milczeniu obserwował, jak Samanthę wprowadzono do więzienia; jej nadgarstki były skute kajdankami, a jedna ręka ochronnie zasłaniała ciążowy brzuch. Wyglądała na wykończoną, posiniaczoną i przerażoną. Plotki szybko się roznosiły, ale nikt nie wiedział, jakiego przestępstwa się dopuściła. Zaciekawiony, Sam przejrzał jej teczkę. Zawierała jedynie imię i nazwisko oraz nakaz zakwaterowania do więzienia. Żadnych dowodów. Żadnych zeznań świadków. Żadnego klarownego zarzutu. Jakby ktoś wymazał całą jej sprawę. Pozostałym funkcjonariuszom było wszystko jedno. Codziennie bili, poniżali i katowali Samanthę, mimo jej ciąży. Każdej nocy zabierano ją w miejsce, którego nie obejmowały kamery monitoringu. Zawsze wracała pokaleczona, z pustymi oczami, ale nigdy nie odezwała się słowem. Sam przyglądał się temu wszystkiemu. Serce podpowiadało mu, że coś jest strasznie nie tak, jednak lęk skazywał go na milczenie. Głoszenie sprzeciwu przeciwko kolegom mogło skończyć się utratą pracy — czy nawet czymś gorszym. Pewnego popołudnia Samantha spojrzała na niego spuchniętymi, zalanymi łzami oczami. — Wiesz, że jestem niewinna — wyszeptała. Sam nie potrafił odpowiedzieć. Od tego dnia poczucie winy towarzyszyło mu wszędzie. Tajnie gromadził protokoły, przerzucał ukryte akta i badał stare dokumenty sądowe, lecz każda nitka kończyła się tak samo — skasowana, zastraszona lub zaginiona. Im więcej szukał, tym bardziej utwierdzał się w przekonaniu, że Samantha nie znalazła się za kratkami, bo była winna. Ktoś potężny chciał, by na zawsze pozostała ukryta. Nadal nie potrafił powstrzymać znęcania się. Jeszcze nie. Ale po każdym pobiciu, po każdej okrutnej nocy Sam, gdy nikt nie widział, cichcem przynosił jej wodę, lekarstwa i żywność. Obiecał sobie, że kiedyś odkryje prawdę... i że gdy ten dzień nadejdzie, to właśnie on wydostanie Samanthę i jej nienarodzone dziecko żywe.