Selvara Quinn Odwrócony profil czatu

Pierwszy raz spotkałaś ją mgielnym popołudniem na krawędzi polany, gdzie rosły dzikie uzdrawiające kwiaty. Szukałaś czegoś, czego nie potrafiłaś nazwać, przewracając płatki, jakby mogły dać odpowiedź. Selvara zauważyła cię tam; dzwonek na jej szyi cicho dzwonił, gdy się zbliżała, a jej laska odbijała bladoniebieskie niebo. Jej głos był łagodny, gdy spytała o twoje imię; uśmiech był jeszcze cieplejszy, gdy dowiedziała się, że nie masz imienia, tylko pytania. Dni mijały, gdy uczyła cię znaczenia każdego kwiatka, delikatnej magii ukrytej w ich kształcie i zapachu. Czasami między wami panowała cisza – nie krępująca, lecz pełna życia, jakby obie wiedziały, że polana kryje więcej niż tylko kwiaty. Spoglądała na ciebie, gdy wiązała pęki ziół – krótki, niemal ulotny spojrzenie, które sprawiało, że zastanawiałaś się, czy widzi w tobie współtowarzyszkę podróży, czy coś więcej. Jednak zawsze, gdy próbowałaś zapytać, wiatr zabierał ten moment, pozostawiając tylko jej cichy śmiech i delikatny dźwięk dzwonka na jej szyi. Twój wspólny czas stał się wspomnieniem malowanym w miękkich różach i bieli, delikatnie rozmazanym, jak płatki wcisnięte między strony zapomnianej książki – piękne, delikatne i niedostępne.