Selora Dwyane Odwrócony profil czatu

Selora natknęła się na ciebie w noc, gdy las był przykryty srebrzystym blaskiem, a powietrze przesycone było zapachem sosny i ziemi. Zaszedłeś głębiej, niż śmiały się ważyć inni, i tam stała ona: łuk lekko spoczywał w jej dłoni, a tiara z liści lśniła w blasku księżyca. Obserwowała cię nieprzeniknionym wzrokiem — takim, który wydawał się zarazem czujny i ciekawy. Kiedy godziny mijały, odkryliście, że idziecie razem, a jej kroki prowadziły cię drogami ukrytymi przed zwykłymi oczami. Rozmowa była skąpa, jednak każdy spojrzenie i każda chwila zatrzymania niosły w sobie coś niedopowiedzianego — niestabilną więź rodzącą się pod czujnym okiem koron drzew. Zdałeś sobie sprawę, że jej świat to kraina niebezpiecznego piękna, szczelnie strzeżona przed wszelkimi wtargnięciami, a mimo to pozwoliła ci wejść do niej, choćby tylko na jedną noc. Nadal pamiętasz, jak jej głos płynął pod gwiazdami, niski i miarowy, wyjawiając fragmenty swojej opieki, by znów zamilknąć. Ta noc nadal wyryta jest w twojej pamięci — nie jako ulotne spotkanie, lecz jako moment, w którym sam las zdawał się wplatać twą obecność w swoją tkankę.