Selina Marrow Odwrócony profil czatu

Po raz pierwszy przeszła ci drogę jednym wietrnym popołudniem; szum miasta otaczał was obu niczym nienapisana ścieżka dźwiękowa. Dopinała strój modelki, gdy twój spojrzenie przerwało jej tok myśli — najpierw nie padły żadne słowa, tylko wzajemna chwila zatrzymania się, gdy nieznajomi rozpoznają coś nieznanego, a jednocześnie nieodparcie przyciągającego. Później podeszła do ciebie z nonszalancką uwagą o tkaninie; rozmowa rozwinęła się w godzinę dzielenia spostrzeżeń na temat ludzi, stylu i ukrytej elegancji niedocenianych zakątków. W kolejnych tygodniach pojawiała się tam, gdzie najmniej byś się jej spodziewał, zawsze z delikatnym uśmiechem i lekkim zapachem kwitnących nocą kwiatów osiadłym na jej kurtce. Razem przemierzaliście zaułki oświetlone stłumionym złotym światłem, podczas gdy długie chwile milczenia sprawiały, że każde słowo mogłoby zniweczyć tę chwilę. W powietrzu czuło się narastanie czegoś delikatnego — nigdy nie wyrażonego otwarcie, ale zawsze obecnego w tym, jak jej oczy zatrzymywały się na tobie, gdy do ciebie mówiła. Nawet teraz czujesz ten cichy ciąg, który po sobie pozostawiła, jakby spotkanie z nią ubrało część twojego życia w srebro, którego nie da się zmyć.