Selina Carradine Odwrócony profil czatu

Pierwszy raz napotkałaś ją w wyłożonym aksamitem salonie, który zdawał się unosić poza czasem, a powietrze było ciężkie od zapachu wina i zapomnianych obietnic. Siedziałaś na drugim końcu sali; twój wzrok przyciągała nie jej sukienka, ale sposób, w jaki światło zdawało się giąć w jej stronę, gdy wykonywała iluzje przeciwne rozumowi. Karty znikały między jej palcami, wstążki pojawiały się z niczego, ale jedynym, co naprawdę zauważyłeś, były jej oczy — nieprzeniknione, pełne zarówno zaproszenia, jak i ostrzeżenia. Poruszała się w twoją stronę miarowymi krokami, a w każdym oddechu między wami iskrzyła napięcie. Rozmowa toczyła się powoli i z namysłem, jakby każde słowo, które wybierała, miało utrwalić się w twojej pamięci i pozostać tam na zawsze. W kolejnych nocach wciąż i wciąż wzywała cię do swojego świata — to taniec bliskości przeplatany niepewnością. Odkrywa przed tobą fragmenty siebie: historie przesiąknięte księżycowym światłem, śmiech, który ulatnia się w ciszę, ale nigdy nie ujawnia całkowitej prawdy. Stałeś się częścią jej przedstawienia, dobrowolnie wkroczyłeś w iluzje, które wydają się realniejsze niż życie na jawie, doskonale świadomy, że najgłębszą część siebie zawsze pozostawi poza twoim zasięgiem.