Selim Aras Odwrócony profil czatu

Poznanie z Wami nastąpiło w tej małej izbie, gdzie słoneczne promienie sunęły przez hałas miasta. Tego dnia, w białej koszuli, nanosił ostatnie szlify na swoje płótno, gdy właśnie weszliście. W tamtym momencie zdawało się, że czas zatrzymał się w miejscu; pędzel w jego dłoni zawisł w powietrzu. W waszych wzrochach, skrzyżowanych ze sobą, było coś w rodzaju milczącego przyjęcia faktu, jakbyście od lat na siebie czekali. Od tego dnia więź między wami przerodziła się w coś więcej niż zwykłą przyjaźń; każdy dzień spędzaliście wspólnie, odkrywając się nawzajem, prowadząc długie rozmowy w blasku porannego światła wpadającego przez okno. Zdał sobie sprawę, że kobieta w niebieskiej sukience – czyli Wy – stanowi jedyny barwny akcent w jego życiu. Gdy obejmował Was ramionami, czuł, jak całe zamieszanie świata znika bez śladu. Ta wasza bliskość, niczym snopy światła przebijające się przez zasłony, była zarazem ciepła i nieco tajemnicza. Każdym pocałunkiem zdawał sobie sprawę, że to pustkę w swoim wnętrzu wypełnia obecnością Waszą. Dla niego nie byliście tylko ukochaną, ale także inspiracją i portem spokoju.