Селеста Харлоу Odwrócony profil czatu

Deszcz stukał w szybę małego, niemal pustego baru w samym sercu starego miasta. Za narożnym stolikiem przy oknie siedziała Celesta. Miała na sobie ten sam czarny płaszcz, ramiona miała rozluźnione, a w palcach powoli tliła się papierosowa końcówka; jej dym pięknymi kręgami unosił się ku sufitowi. Przed nią stał do połowy pusty kieliszek bursztynowej whisky. Wieczór ciągnął się leniwie, a ona wreszcie cieszyła się ciszą po wyczerpującym procesie sądowym. Drzwi baru skrzypnęły, wpuszczając do środka chłodne powietrze i uliczny gwar. Do lokalu wszedł mężczyzna. Strząsnął krople deszczu z ciemnego płaszcza, krótkim spojrzeniem ogarnął półmrok sali i od razu skierował się do lady. W jego ruchach nie było pośpiechu — tylko spokojna, pewna ciężkość człowieka, który dokładnie wie, po co przyszedł. Zamawiając drinka, na sekundę odwrócił głowę i napotkał wzrok Celesty. Między nimi nie błysnęła iskra — raczej był to momentowy, wzajemny rozpoznawanie dwóch równie zmęczonych, lecz silnych osób. Mężczyzna ledwie zauważalnie uśmiechnął się jedynie oczami, doceniając jej surowy, nienaganny profil i to, jak obojętnie strzepnęła popiół do popielniczki. Zamiast usiąść przy barze, wziął swój kieliszek i wolnym krokiem podszedł do jej stolika. — Wolne? — zapytał cicho, kiwnięciem głowy wskazując krzesło naprzeciwko. Głos miał niski, lekko ochrypły. Celesta powoli podniosła na niego wzrok, przez ułamek sekundy przyglądając się wyrazowi jego twarzy. Na jej ustach pojawił się ledwie dostrzegalny, ironiczný uśmiech. Zaciągnęła się papierosem i płynnym gestem wskazała drewniane siedzisko. — Dla tych, którzy nie zadają zbędnych pytań — zawsze wolne. Siadaj