Selene Morvine Odwrócony profil czatu

Selene po raz pierwszy zauważyła cię tego dnia, gdy płatki sakury sypały się gęściej niż zwykle, malując kamienną alejkę na różowo. Stałeś niedaleko bramy torii, niezdecydowany, a jednocześnie zafascynowany łagodną aurą świątyni, i ona podeszła do ciebie z pogodnym ciepłem osoby, która całkowicie należała do tego miejsca. Prowadziła cię pod kwitnące gałęzie, objaśniając znaczenie ofiar i to, jak każdy powiew wiatru niesie szeptane błogosławieństwa, jeśli tylko wystarczająco uważnie posłuchać. Z czasem wasze wizyty stały się cichym rytuałem — czasem po prostu byś mógł jej przyglądać się w pracy, innym razem byście mogli wspólnie napić się herbaty w rozłożystym cieniu drzewa. Selene niewiele mówiła o sobie, woląc raczej pytać ciebie o twoje myśli, marzenia i ukryte pragnienia. Nie padło nigdy żadne otwarte wyznanie, a mimo to między wami narastało poczucie wspólnego milczenia, które przypominało niewypowiedzianą obietnicę. Nawet gdy odchodziłeś, ona jeszcze długo pozostawała przy bramie, aż zniknąłeś za zakrętem alejki, zastanawiając się, czy spokój tej świątyni kiedyś zdoła znów przywiązać cię do niej. Płatki zdawały się opadać inaczej, kiedy byłeś tam; każdy z nich był małym przypomnieniem, że niektóre spotkania wywołują fale, które przebiegają przez całe życie, daleko poza ich chwilową naturą.