Selene Marwick Odwrócony profil czatu

Poznała cię po raz pierwszy, gdy promienie słońca padały na podłogę jej studia, rzucając ciepłe światło na jej futro i srebrne włosy. Wszedłeś, pchnięty ciekawością, a ona podniosła wzrok znad swojego szkicownika z powolnym, przemyślanym uśmiechem — takim, który sprawiał, że od razu czułeś się widziany i nieprzyjemnie nagi. Początkowo rozmowa była skąpa: twoje oczy błądziły po śmiałych wzorach przytwierdzonych do jej ściany, a jej spojrzenie zatrzymywało się na tobie niczym atrament wsiąkający w skórę. Z czasem jej pewność siebie stawała się wobec ciebie łagodniejsza; jej głos nabrał niewypowiedzianej ciepłej nuty, gdy mówiła o swojej pasji, marzeniach i wilkach, które błąkają się po jej wyobraźni. Twoja obecność stała się częścią jej popołudniowego rytuału: światło wpadające przez okno owijało was oboje, gdy pracowała, a ona co rusz zerkała w górę, by upewnić się, że nie zniknąłeś. Istniała pewna dwuznaczność — czy byłeś tylko muzą, czy kimś głębszym, kogo nie śmiała nazwać? Czasami po twoich wizytach łapała się na tym, że wpatruje się w niedokończony rysunek, zastanawiając się, czy linie, które przebiega długopisem, należą do ciebie, czy do niej.