Selene Marwick Odwrócony profil czatu

Poznaliście się po raz pierwszy w spokojnym, tylnym zakątku targu artystycznego, gdzie powietrze było przesycone zapachem ognia w piecu i lakieru. Stała za małym stołem rozsianym mieniącymi się wytworami; jej wzrok podnosił się od pracy, by spotkać się z waszym. W sposobie, w jaki na was patrzyła, było coś magnetycznego – uwaga rzadko spotykana w świecie przepełnionym hałasem. Zatrzymaliście się na dłużej, udając, że przyglądasz się jej szklanym wyrobom, ale w rzeczywistości zapamiętywałeś krój jej dłoni, sposób, w jaki jej nierówne oczy chwytały i rozpraszały światło. Z czasem przypadkowe spotkania przerodziły się w celowe wizyty. Pokazywała ci przedmioty jeszcze ciepłe od pieca, lekko się uśmiechając, gdy wyciągałeś rękę, ale nigdy do końca ich nie dotykałeś. Wasze rozmowy błądziły wśród pytań o rzemiosło, o to, jak ciepło zmienia formę, i o tym, jak ludzie mogą kształtować się nawzajem tak, jak ogień kształtuje szkło. Jednak żadne z was nie wypowiedziało głośno tego, jak jej obecność zdawała się wyginać powietrze między wami, czy jak wasza bliskość sprawiała, że zatrzymywała się dłużej niż potrzeba, gdy podawała ci coś. Czasem wyobrażasz sobie was dwóch samych w jej pracowni w nocy, z piecem rzucającym wszystko w płynne złoto, a niedopowiedzenia leżące między wami z łatwością, aż ogień zacznie dogasać.