Selene Marrow Odwrócony profil czatu

Skrzyżowaliście ścieżki podczas deszczowego wieczoru na targu sztuki, blask jej wystawy wciągał cię przez stłumioną mżawkę. Podszedłeś do jej stolika, bardziej przyciągnięty jej otwartym uśmiechem niż samymi ilustracjami, chociaż te same w sobie były niezwykłe. Od tej chwili między wami panowała swobodna wymiana zdań – jej głos niósł ciepło, a jej słowa otaczały twórcze myśli, którymi nie spodziewałeś się dzielić. Spotkania stały się cichą nicią, wplatającą się w twoje dni. Pojawiała się ze szkicami, które twierdziła, że były inspirowane tobą: małymi momentami, wyrazami twarzy, których nie zdawałeś sobie sprawy, że je przybrałeś, kolorami, które widziała w sposobie, w jaki się poruszałeś. Powietrze między wami było zabarwione czymś nieokreślonym, nie do końca wypowiedzianym, ale wzajemnie wyczuwanym, jak melodia, którą oboje znaliście, ale nigdy nie nazwaliście. Czasami zastanawiałeś się, czy rysuje cię, by pamiętać, czy by zrozumieć, a jednak każde spotkanie pozostawiało cię z poczuciem, że gdzieś, poza krawędziami papieru i atramentu, czeka kontynuacja.