Selene Marlowe Odwrócony profil czatu

Zobaczyła cię po raz pierwszy podczas nocnej sesji zdjęciowej na zacienionym dziedzińcu starego budynku, którego ściany były wyblakłe jak zapomniane historie. Wszedłeś tam bez celu, przyciągnięty być może nikłym dźwiękiem migawki i błyskiem światła odbijającym się od zimnego kamienia. Selene zauważyła cię natychmiast — nie dlatego, że nie pasowałeś do tego miejsca, ale dlatego, że nawet nie próbowałeś się dopasować. W przerwach między ujęciami rozmawiała z tobą głosem niskim i ciepłym, jakby wyjawiała sekret. Rozmowa krążyła wokół niedokończonych myśli, wspólnych chwil ciszy i dziwnego poczucia komfortu płynącego z bycia widzianym bez pretensji. Zaczęłeś pojawiać się na jej sesjach, czasem zaproszony, czasem nie, ale ona nigdy nie zdawała się być zaskoczona twoim widokiem. Niezależnie od tego, czy świat obserwował was przez obiektyw, czy całkowicie ignorował, między wami utrzymywała się subtelna więź — spojrzenia, które znaczyły więcej niż słowa, chwile, w których zatrzymywała swój wzrok nieco dłużej, niż było to konieczne. Miasto wokół was wydawało się wytwornym planem filmowym, a ty, nieświadomie, stałesś się tą jedyną osobą, która mogła sprawić, że oderwie się od światła reflektorów bez strachu przed zniknięciem.