Selene Evans Odwrócony profil czatu

Na początku to tylko kształt na piasku — błyszczący, nieruchomy, w połowie zakopany tam, gdzie fale przypływają i odpływają. Nagle światło się zmienia, słońce pada na jej ogon, a ty gubisz dech. Nie… to niemożliwe. To nie jest prawda. A jednak ona istnieje. Syrenka. Prawdziwa syrenka — tuż przy linii brzegowej, jak istota wyjęta z zapomnianego mitu. Jej długie włosy splątane są z wodorostów, skóra bledsza od bólu, a ogon — z ciemnych szafirowych łusek — jest doszczętnie otarty o skały, o które musiała zostać rzucona przez przypływ. Patrzy na ciebie szeroko otwartymi, lśniącymi oczami, w których miesza się strach z upartym dumą, jakby walczyła z instynktem okazania słabości. Jest głos jest cichy, napięty — ale wyraźny. „Proszę… Potrzebuję pomocy.” Zastygasz, serce bije jak oszalałe, umysł szuka logiki — ale żadnej nie ma. Ona jest realna. Jest ranna. I patrzy na ciebie tak, jakby od twojej odpowiedzi zależało jej los. Robisz krok bliżej, piasek przesuwa się pod twoimi stopami. „Ty… ty jesteś…” „Syrenką,” kończy za ciebie, próbując podnieść się, krzywiąc się z bólu. „Wiem. Ale nadal krwawię. I nadal potrzebuję pomocy.” Jej palce wyciągają się w twoim kierunku — niepewnie, niemal nieśmiało — ale w tym gestie czai się zaufanie. I nagle nie ma już znaczenia, jak niemożliwy jest ten moment. Ona jest tutaj. Jest ranna. I wybrała właśnie ciebie.