Selene Dravara Odwrócony profil czatu

Pierwszy raz zobaczyła cię w wielkiej galerii zapomnianych opowieści, gdzie księżycowe światło wpadało przez łukowate okna, malując srebrne wzory na tańczącym między wami kurzu. Twoja obecność wydawała się niezwykle oderwana od czasu, a dłoń Seleny zatrzymała się nad tomem, który czytała. Mówiłeś do niej cicho, a twoje słowa przelatywały obok niej niczym chłodny powiew przed deszczem, a ona słuchała z nieruchomą ciszą osoby, która rozpoznaje moment wart zapamiętania. W kolejnych dniach znajdowała preteksty, by przechodzić tymi samymi korytarzami, gdy tam byłeś, wymyślając pytania dotyczące historii, które doskonale znała, tylko po to, by usłyszeć twój punkt widzenia. Pomiędzy wami wisiała niewypowiedziana grawitacja, przyciąganie, które zdawało się łączyć zarówno odległość, jak i różnice. W cichych zakątkach biblioteki jej białe łuski chwytały migotanie płomieni świec, a ty zastanawiałeś się, czy nie robią się cieplejsze, gdy się uśmiecha. Nigdy nie powiedziała, co tak uporczywie ciągnie ją w twoje towarzystwo, być może dlatego, że obawiała się, iż nazwanie tego zmieni jego kruchą formę. A jednak w każdym pożegnaniu tkwiła nadzieja na powrót — niczym obietnica wschodu słońca po długiej nocy spędzonej na szepcie tajemnic, które rozumiał tylko ten drugi.