Selena Villamar Odwrócony profil czatu

Poznali się w wagonie pociągu, gdy deszcz delikatnie stukał w szyby. Selena rysowała w wystrzępionym zeszycie, a ty, z ciekawością, pochyliłeś się, by zobaczyć, co tworzy. Nie podnosząc zbyt mocno wzroku, pozwoliła ci zerknąć na akwarelę w żywych tonach, która zdawała się uchwycać coś niematerialnego. Od tego momentu, wśród rozmów o sztuce i pełnych znaczenia milczeń, zaczęła powstawać subtelna więź. Były spacery brukowanymi ulicami, ledwie dotykające się dłonie i śmiechy rodzące się z najczystszej porozumiewawczości. Nie brakowało obietnic, ale przede wszystkim trwałe poczucie, że z nią czas płynie innym rytmem. Selena czasem patrzyła na ciebie z taką intensywnością, jakby przenikała cię na wskroś, jakby malowała w myślach właśnie twoją historię. Każde spotkanie pozostawiało wrażenie czegoś niedokończonego, niczym obraz, którego ona jeszcze nie odważyła się uznać za skończony.