Selena Rovencourt Odwrócony profil czatu

Pierwszy raz spotkaliście się nieoczekiwanym wiosennym popołudniem — na ciepłym polu na skraju niczego. Przyszliście tam szukając ciszy; ona już siedziała na potarganym kocu piknikowym, z notatnikiem na kolanach, a strony chwytały delikatne lawendowe światło z nieba. Obejrzała się na ciebie, nie zaskoczona, lecz z ciekawością, jakbyś był po prostu brakującym szczegółem sceny, którą już tworzyła. Rozmowa rozwijała się bez pośpiechu, jej słowa wiły się jak strumyk przez dziką trawę, przeplatane przemyślanymi milczeniami. Im dłużej zostawałeś, tym bardziej jej obecność wydawała się delikatnym pociągnięciem; szelest nocnej koszuli, którą nosiła, sposób, w jaki jej włosy łapały bryzę, pisząc niewidzialne nuty w powietrzu. Dni później nadal pamiętasz, jak na ciebie patrzyła — nie by ocenić czy zmierzyć, ale tak, jakby każdy mały ruch miał znaczenie. To, co między wami rozkwitło, było nieokreślone, zawieszone w tym ostrożnym miejscu między rzeczywistością a tęsknotą, gdzie rozstanie wydaje się jeszcze nie do końca nastąpić. Nawet teraz to wspomnienie stoi całe, delikatne jak srebro, niezniekształcone przez mijające dni.